چگونه پایان «بی‌ طرفی شبکه»، اینترنت را تغییر می‌دهد

ارائه‌دهندگان سرویس‌های اینترنتی، نظیر کام‌کست و ورایزن، ممکن است به‌زودی مجاز به بلوکه‌‌کردن محتوا، سرویس‌های استریم ویدیویی رقبا و ارائه‌ی «باند‌های سریع» به شرکای دلخواه خود باشند. برای آنکه قادر به درک چگونگی تغییر تجربه‌ی اینترنت باشیم، باید به عملکرد ارائه‌دهندگان بزرگ سرویس‌های اینترنتی، تحت قوانین فعلی «بی‌طرفی شبکه»، نگاهی داشته باشیم.

هنگامی که کاربران ATT از سرویس استریم ویدیوی این اپراتور، موسوم به DirecTV Now استفاده می‌کنند، دیتای مصرفی در قالب محدوده‌ی حجمی طرحی که کاربر از آن استفاده می‌کند، محاسبه نمی‌شود. ورایزن نیز دیتای مصرفی سرویس Go90‌ خود را از طرح دیتایی که کاربر از آن بهره می‌برد، کم نمی‌کند. T-Mobile به سرویس‌های استریم موسیقی و ویدیوی متعددی اجازه‌ی گذر از محدودیت‌های دیتای خود را می‌دهد و بدین ترتیب می‌تواند در موفقیت و شکست‌ شرکت‌های فعال در این حوزه‌ها تأثیر گذار باشد.

اما چنانچه کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا (FCC)، ماه آینده، قوانین بی‌طرفی شبکه‌ی وضع‌شده در دوره‌ی ریاست جمهوری اوباما را لغو کند، کاربران، بیش از پیش، شاهد اجرای طرح‌های مبتنی بر ارائه‌ یا لغو دسترسی به محتوا‌های به‌خصوص از سوی اپراتورها خواهند بود؛ چرا که به‌موجب قوانین بی‌طرفی شبکه، ارائه‌دهندگان اصلی سرویس‌های اینترنتی از تبعیض‌ قائل‌شدن علیه ارائه‌دهندگان قانون‌مند محتوا منع شده بودند. FCC روز سه‌شنبه‌ی هفته‌ی گذشته‌، تغییرات پیشنهادی خود را مطرح و روز چهارشنبه، آن‌ها را منتشر کرد. تغییرات پیشنهادی، ایالت‌ها را از اجرای نسخه‌های اختصاصی خود از قوانین قدیمی منع می‌کند. از آنجا که بخش عمده‌ای از این آژانس را جمهوری‌‌خواه‌ها تشکیل می‌دهند؛ بنابراین احتمالا، طرح پیشنهادی به‌سرعت تصویب و از سال آینده‌ی میلادی اجرایی خواهد شد.

از آنجایی که بسیاری از سرویس‌های اینترنتی مخصوص دستگاه‌های موبایل شامل محدودیت‌های دیتا هستند؛ بنابراین تغییرات یادشده در ابتدا در این سرویس‌ها نمایان خواهند شد. در یکی از بدترین سناریوها، سرویس‌های اینترنتی، سازوکاری شبیه به بسته‌های تلویزیون کابلی خواهند داشت؛ بدین ترتیب که مشترکان، محدود به چند سایت و سرویس خواهند بود یا در صورت پرداخت مبالغ بالا، تعداد این سایت‌ها و سرویس‌ها به چند صد مورد خواهد رسید. خوشبختانه این سناریو محتمل نیست. در عوض، می‌توان حرکت تدریجی به‌ سمت اشتراک‌هایی را شاهد بود که دسترسی نامحدودی را به‌ محتوای تعدادی از ارائه‌دهندگان ویژه می‌دهد؛ اما در مورد سرویس‌های دیگر، مبالغ بالاتری را از حساب کاربر کسر می‌کند.

حامیان قوانین بی‌طرفی شبکه، مدت‌ها نگران آثار زیان‌بار چنین پیشنهادات ترجیحی بر فضای رقابتی و در نهایت بر کاربران بودند؛ چرا که ممکن است قوانین جدید، رقابت را برای ارائه‌‌دهندگان کوچک‌تر، دشوار کنند. شرکت‌های بزرگی نظیر نتفلیکس و آمازون، احتمالا از عهده‌ی هزینه‌های این طرح‌ها برخواهند آمد؛ اما شرکت‌های کوچک‌تر، لزوما بودجه‌ی لازم را نخواهند داشت. جیسون سیترون، مدیرعامل و یکی از بنیان‌گذاران اپلیکیشن چت و مکالمه‌‌ی Discord با محوریت بازی‌های ویدیویی، در این خصوص می‌گوید:

بی‌طرفی شبکه برای استارتاپ‌های کوچکی نظیر Discord بسیار حائز اهمیت است؛ چرا که برای دسترسی به منابع یکسان با شرکت‌های بزرگ، ترافیک اینترنت باید به‌صورت برابر بین شرکت‌ها توزیع شود.

شرکت تحت هدایت سیترون، بنیان بسیار خوبی دارد و از ۴۵ میلیون کاربر میزبانی می‌کند؛ اما با رقبای بزرگ‌تری نظیر اسکایپ مایکروسافت، هنگ‌اوت گوگل و واتس‌اپ فیسبوک رقابت می‌کند. حتی اگر Discord، تجربه‌ی بسیار بهتری را برای گیمرها به‌ارمغان آورد، شرکت‌های بزرگ‌تر، احتمالا می‌توانند با بهره‌گیری از شراکت خود با ارائه‌دهندگان سرویس‌های اینترنتی بزرگ، استفاده از اپلیکیشن‌های خود را ترویج کنند و بدین ترتیب گوی رقابت را از شرکت‌های کوچکی نظیر Discord بربایند.

برای ارائه‌‌دهندگان کوچک‌تر سرویس‌های ویدیویی، پایان یافتن بی‌طرفی شبکه، می‌تواند بسیار خطرناک باشد. نولان تی. جونز، یکی از شرکا و خالقان پلتفرم‌ اجتماعی و ویدیوکنفرانس Roll20 برای بازی‌های رومیزی نقش‌آفرینی در این رابطه می‌گوید:

ما معتقدیم که این مساله، علاوه‌بر ابزارهای ویدیویی و صوتی ما، توانایی‌مان در زمینه‌ی میزبانی از کاربرانی را که از سرویس‌هایمان بهره می‌برند نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برای شرکت‌های کوچک‌تر حتی ملاقات با سران اپراتورهای بزرگ نیز می‌تواند بسیار دشوار باشد. در سال ۲۰۱۴، هنگامی که T-Mobile‌ طرحی را اجرا کرد که به‌موجب آن، مصرف دیتای سرویس‌های استریم موسیقی از حجم دیتای کاربران کسر نمی‌شد، بنیان‌گذار سرویس استریم SomaFM از اینکه شرکت متبوعش کنار گذاشته شد، ابراز نارضایتی کرد. T-Mobile پس از گذشت یک سال، سرویس SomaFM را به برنامه‌ی خود اضافه کرد؛ اما مشخص نیست که این سرویس در آن برهه‌ از زمان، چه تعداد از کاربران خود را از دست داده است.

FCC‌ در سال جاری، اجرای چنین برنامه‌هایی را که با نام Zero-Rating شناخته می‌شوند و به‌موجب آن‌ها، مصرف دیتای برخی از سرویس‌ها از حجم دیتای کاربران کم نمی‌شود، در قالب قوانین بی‌طرفی شبکه، مجاز دانست. به محض آنکه این قوانین کنار گذاشته شوند، شرکت‌ها نسبت به آزمایش برنامه‌های Zero-Rating گسترده‌تری، نظیر کاهش سرعت اینترنت برای اپلیکیشن‌های پرمصرف مجاز خواهند بود.

حتی طرح‌های «نامحدود» ورایزن نیز، محدودیت‌هایی را در بطن خود دارند. ارزان‌ترین طرح نامحدود این شرکت برای کاربران موبایل، استریم ویدیو را به رزولوشن ۴۸۰پی (معادل رزولوشن DVD) در گوشی‌ها و رزولوشن ۷۲۰پی در تبلت‌ها محدود می‌کند. کاربران می‌توانند بسته‌های خود را به طرح‌های گران‌قیمت‌تری ارتقاء دهند که امکان استریم با رزولوشن اچ‌دی و فول اچ‌دی را به‌ترتیب در گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها را فراهم می‌کند؛ اما رزولوشن‌ ۴K بدون استثنا غیرمجاز است.

در این بین، کاربران کام‌کست در ۲۸ ایالت، با محدودیت حجمی یک ترابایتی دیتا مواجه هستند، گذر از این محدودیت، مستلزم پرداخت مبلغ ماهانه‌ی اضافه‌ی ۵۰ دلاری توسط کاربر است. با توجه به رواج یافتن استفاده از تلویزیون‌های ۴K، ممکن است بسیاری از کاربران ناچار به پرداخت این مبلغ باشند. این مساله ممکن است برخی کاربران را نسبت به استفاده از بسته‌های مرسوم تلویزیونی کام‌کست ترغیب کند.

تصور اینکه چگونه شرکت‌های مختلف به‌لطف قوانین جدید، در اجرای چنین استراتژی‌هایی، پا را فراتر می‌گذارند، چندان دشوار نیست. کام‌کست می‌تواند با الهام‌گرفتن از ورایزن، کاربران از دسترسی به محتوای ۴K منع کند، مگر آنکه مبلغ بیشتری را برای استفاده از طرح‌های نامحدود پرداخت کنند و می‌تواند شرکت‌ها را وادار کند تا در ازای حذف محدودیت حجمی کاربران سرویس‌ آن‌ها، مبالغی را پرداخت کنند. 

در حال حاضر، کام‌کست مدعی است که این استراتژی را به‌کار نخواهد بست. دیو واتسون، مدیرعامل Comcast Cable‌ روز سه‌شنبه‌ی هفته‌ی گذشته، در این رابطه‌ پستی را منتشر کرد:

کام‌کست هیچ‌گاه ارائه‌دهندگان قانون‌مند محتوا را بلوکه نخواهد کرد، نرخ دیتای آن‌ها را کاهش نخواهد داد و علیه آن‌ها تبعیض قائل نخواهد شد.

در حال حاضر ATT و ورایزن در خصوص طرح‌های آینده‌ی خود پاسخی نداده‌اند؛ اما سخن‌گویان آن‌ها در قالب پست‌هایی عنوان کرده‌اند که شرکت‌های متبوع آن‌ها از اینترنت آزاد حمایت می‌کنند. اما حتی بدون گرفتن فاصله‌ی فاحش از طرح‌های کنونی، در آینده، اینترنت با قیمت‌های متفاوت برای سطوح مختلف کیفیت ویدیو در اپلیکیشن‌های متفاوت، می‌تواند نسخه‌ای تشدید‌شده از طرح‌های کنونی موبایل باشد. این موضوع به‌مفهوم گزینه‌های انتخابی بیشتر برای کاربران است؛ اما نه‌ به‌گونه‌ای که افراد خواستار آن هستند.

آجیت پای، رئیس هیئت‌مدیره‌ی جمهوری‌خواه کمیسیون ارتباطات فدرال معتقد است که این کمیسیون پس از اجرای قوانین جدید و پایان‌دادن به بی‌طرفی شبکه، قادر به محافظت از کاربران و کسب‌وکارهای کوچک در برابر سوءاستفاده‌‌ی شرکت‌های ارائه‌دهنده‌ی سرویس‌های اینترنتی خواهد بود؛ اما این موضوع در حال حاضر، در هاله‌ای از ابهام است.

ترل مک‌سوئینی، عضو دموکرات کمیسیون تجارت فدرال (FTC) می‌گوید که این کمیسیون تنها یک آژانس مجری قانون است و صلاحیت قانون‌گذاری در مقیاس گسترده، نظیر منع بلوکه‌کردن محتوای قانون‌مند را ندارد. او می‌گوید در بسیاری از موارد، این آژانس نمی‌تواند قوانین ضد انحصار را علیه اپراتورهای بزرگی اجرا کند که استراتژی‌های ترجیحی را در خصوص محتوای اختصاصی یا شرکای خود پیاده می‌کنند.

مائورین کی. اول‌هاسن، رئیس هیئت‌مدیره‌ی FTC روز سه‌شنبه‌ی هفته‌ی گذشته، طی بیانیه‌ای گفت:

کمیسیون تجارت فدرال آماده‌ی حمایت از کاربران شرکت‌های بزرگ ارائه‌دهنده‌ی سرویس‌های اینترنتی در برابر قوانین ضدرقابتی، ناعادلانه و فریبنده است.

خبر خوب این است که اینترنت یک‌شبه تغییر نخواهد کرد. بلیک رید، استاد دانشکده‌ی وکالت حقوق می‌گوید که شرکت‌های بزرگ ارائه‌دهنده‌ی سرویس‌های اینترنتی تا زمانی که نتیجه‌ی چالش‌‌های قانونی اجتناب‌ناپذیر در برابر قوانین جدید FCC را مشاهده نکنند، اقدامی نخواهند کرد. آن‌ها احتمالا تا انتخابات ۲۰۱۸ یا حتی ۲۰۲۰ صبر خواهند کرد. ممکن است دادگاه‌ها قوانین جدید FCC را لغو کنند یا حتی در صورت وجود مخالفت عمومی، ممکن است کنگره قوانین جدید بی‌طرفی شبکه را تصویب کند.

نظر شما در این خصوص چیست؟ آیا عملکرد و سیاست‌ اپراتورهای داخلی را هم‌سنگ اپراتورهای خارجی می‌دانید؟ آیا لغو قوانین بی‌طرفی شبکه، می‌تواند، آینده‌‌‌‌ای مبهم را برای اینترنت رقم خواهد زد؟